از همان سطر اول بگذارید شفاف باشم: من برای جلب رضایت الگوریتم‌ها قلم نمی‌زنم؛ من دقیقاً در برابر آن‌ها می‌نویسم.
این متن، ششمین قسمت از مجموعه‌مقالاتی است که در آن به سراغ زوایای تاریک، خاموش و ناگفته‌ی روابط امروزی رفته‌ام. در پنج قسمت قبلی به موضوعاتی پرداختم که خیلی‌ها ترجیح می‌دهند از کنارشان سکوت کنند:
چرا بسیاری از مردان دیگر مثل گذشته پیش‌قدم نمی‌شوند؟
چرا گروهی از مردان، ازدواج نکردن را انتخاب می‌کنند؟
چرا آراستگی و پرستیژِ یک مرد، حتی از ثروت ش هم اثرگذارتر است؟
پشتِ پرده‌ی لحظه‌ای که زنی پیشنهاد قهوه می‌دهد و مردی بی‌صدا عبور می‌کند چه می‌گذرد؟
و چرا برخی مردان تلاش می‌کنند زنان را کنترل کنند — و این رفتار واقعاً چه نقابی بر چهره دارد؟
هیچ‌کدام از آن مقاله‌ها ویروسی نشدند، آمار و ارقام عجیب‌وغریبی ثبت نکردند و آراسته به عناوین زرد نشدند. راستش را بخواهید، هدف هم هرگز این نبود.
بیشتر پلتفرم‌های امروز، سرعت، سطحی‌نگری و هیجانات زودگذر را پاداش می‌دهند. آن‌ها نویسنده را عادت می‌دهند که ارزش قلمش را با تعداد لایک‌ها و بازدیدهایی بسنجد که به همان سرعتی که آمده‌اند، دود می‌شوند و می‌روند. یک جهش ناگهانی با یک تیتر جنجالی شاید حس موفقیت بدهد، اما در نهایت می‌بینی خواننده‌ای پای متن نمانده است.
من سال‌هاست عطای این بازی را به لقایش بخشیده‌ام. وقتی نوشتن تبدیل به غذایی برای «فیدِ پلتفرم‌ها» شود، اثر دیگر متعلق به خودت نیست.
تنها معیاری که برای من متر و معیار است، یک چیز است: آیا این کلمات در دل و ذهن مخاطب اصلی‌اش نشست یا نه؟
اگر هنوز در حال خواندن این سطرها هستید، یعنی شما همان مخاطبید. این شمایید که تصمیم می‌گیرید آیا این جمله‌ها وزنی دارند یا نه. شما با پاسخ دادن یا حتی سکوتتان تعیین می‌کنید که این مسیر چقدر ارزش داشته است.
این نوشته‌ها هرگز برای جلب رضایت عموم نوشته نشده‌اند. مخاطب من کسانی هستند که از شوهای نمایشی دنیای دوستی‌های امروزی خسته شده‌اند؛ از پروفایل‌های ویترین‌شده، انتخاب‌های بی‌انتها و فرار مداوم از هر چیزی که نیازمند «حضور واقعی» است.
روان انسان با سرعتِ اپلیکیشن‌ها حرکت نمی‌کند. پیچیدگی‌های رفتار یک مرد یا تلاطم یک رابطه، با مقاله‌های ۵۰۰ کلمه‌ای و توصیه‌های بازاری حل نمی‌شود؛ آن‌ها تأمل و صبوری می‌خواهند.
من ترجیح می‌دهم صد خواننده داشته باشم که پای جمله‌ها مکث کنند و درگیر شوند، تا صد هزار نفری که فقط روزنامه‌وار بپرند و بروند.
این یک پایان‌بندی نیست؛ یک اعلام موضعِ شفاف است. در مقاله‌ی بعدی، عمیق‌تر به روابطی خواهم پرداخت که خیلی‌ها ترجیح می‌دهند چشم بر آن ببندند. اما قبل از آن می‌خواهم بدانم:
آیا هیچ‌کدام از آن پنج قسمت قبلی در ذهن شما ته‌نشین شد؟ کدام‌یک، و چرا؟
«در بخش نظرات بنویسید؛ چه با این تحلیل‌ها موافق باشید، چه بر ملا کردنشان را نقد کنید. بازخورد شما تنها رتبه‌بندی واقعی و معتبر برای این نوشته است.»
من در روز روشن علیه الگوریتم می‌جنگم. اگر هنوز برای گفت‌وگویی که از حقیقت شانه خالی نمی‌کند ارزش قائلید، بمانید.
