فصل اول: نفرین زوزهٔ نقره‌ای
گادی زمانی یک گرگ معمولی بود؛ گرگی که زیر یک ماه‌گرفتگی خونین به دنیا آمد. بزرگان جنگل پیش‌گویی کرده بودند که در میان توله‌ها، یکی خواهد بود که خشم ستارگان و سکوت مرگ را در خود دارد.
در همان شب نخست، وقتی اولین زوزه‌اش را کشید، ماه اندکی ترک برداشت و ارواح شب نگاهشان را به سوی او چرخاندند.
گادی سریع‌تر از حد طبیعی رشد کرد. خیلی سریع.
پشمش زیر نور ماه مثل نقره می‌درخشید و چشمانش همچون دو دنباله‌دار آتشین می‌سوخت. می‌توانست از تیر تندتر بدود، از درختان بلندتر بپرد و در مه ناپدید شود.
اما قدرت، بهایی داشت. هر ماه کامل، نیرویی تاریک او را می‌کشید—نه فقط برای شکار، بلکه برای سلطه. برای نابودی. برای تبدیل شدن به چیزی… الهی.
فصل دوم: جنگ قبیلهٔ توخالی
وقتی «قبیلهٔ توخالی»—گرگ‌هایی که با جادوی سایه آلوده شده بودند—از درهٔ سیاه برخاستند، گادی تنها بود.
آن‌ها تعداد داشتند.
او ماه را داشت.
در نبردی که هفت شب طول کشید، گادی همچون طوفانی از تیغه‌ها میانشان درید. چنگال‌هایش با آتش قمری می‌درخشید و زوزه‌اش کوه‌ها را می‌لرزاند.
اما پیروزی بی‌هزینه نبود.
ماه از او باج خواست.
گادی نفرین شد:
نه استراحت، نه عشق، نه مرگ.
او تبدیل شد به نگهبان ابدی—نیمه‌خدا، نیمه‌گرگ.
فصل سوم: پیش‌گویی ماه‌سقوط
قرن‌ها بعد، زمزمه‌هایی از یک خورشیدگرفتگی نهایی شنیده می‌شود؛ لحظه‌ای که گادی باید انتخاب کند:
یا به خدایی کامل صعود کند و جهان فانی را ترک کند،
یا سقوط کند و اجازه دهد سایه‌ها دوباره برخیزند.
او اکنون تنها در مه قدم می‌زند، چشمانش ستارگان را می‌کاود.
بعضی‌ها می‌گویند افسانه است.
بعضی‌ها می‌گویند او را دیده‌اند—در شب‌های سرد، وقتی ماه بیش از حد روشن است و باد بوی زوزه‌ای دوردست را می‌آورد.
اما یک چیز قطعی است:
وقتی ماه خونین شود، گادی بازمی‌گردد.
