روزی که تلفن های لمسی در دنیا معرفی شد انقلابی در جهان رخ داد، انقلابی مانند انقلاب صنعتی در سال ۱۷۶۰ اما مدرن تر.
هدف از تولید اینچنین وسایل راحتی کاربر و پیشرفت سریعتر جهان بود. این هدف تا حدود زیادی محقق شد و سرعت پیشرفت علم بیشتر شد زیرا تمام محققان میتوانستند از اطلاعات بدست آمده توسط همدیگر استفاده کنند. در این میان برای مردم اپلیکشن هایی ساخته شد تا به کمک آنها به پیشرفت شخصی خود کمک کنند، برنامه هایی مانند اینستاگرام، یوتیوب، تلگرام و... .
امروزه به جرعت میتوان گفت ۹۹ درصد مردم جهان از موبایل استفاده میکنند و هرکدام برای خود در برنامه های مختلف حسابهای کاربری دارند و دائم درحال بررسی آن هستند؛ همین موضوع باعث این شده که مدام سعی کنند در آن زندگی خود را بهتر نشان دهند و از واقعیت دور شوند، نظرات یا به اصطلاح فیدبک ها برای آن ها مهم شده است بطوری که هرکس لایک بیشتری داشته باشد جایگاه بهتری در آن فضای مجازی دارد.
البته این موضوع بصورت اتفاقی رخ نداده و شرکت های سازنده اینجور برنامهها مدام در تلاش هستند که کاربر را درگیر برنامه خود کنند و وقت آن را به خود اختصاص دهند؛ امروز کمتر جوانی پیدا میشود که از فضای مجازی دور باشد و تمام فکر و تمرکز خودش را روی هدف خاصی گذاشته باشد و این دقیقا همان چیزی است که طی این چند سال از ما گرفته شده است، به جای تمرکز روی زندگی مدام در فکر این هستیم که:
عکس ما چند لایک گرفته؟
چند نفر زیر پستمان نظر گذاشتند؟
تعداد فالوور هایمان بیشتر شده یا کمتر؟
این یعنی از زندگی حقیقی خود دور شدیم و به دنبال لذت های مجازی رفتیم همان لذت های کاذبی که به بهای عمر و جوانی مان تمام میشود.
راه دوری از آن این است خود را با کتاب یا کارهای هنری و یا انجام فعالیت های ورزشی سرگرم کنیم، و حتی برای مدتی کوتاه برایمان مهم نباشد در آن فضا چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است یا دیگران چه نظری نسبت به ما دارند. با این روش پس از مدتی میتوان از شر آن خلاص شد و دیگر به آن محتاج نبود و فقط برای بررسی های کوتاه و مختصر به آن نیاز داشته باشیم.
یادمان باشد هر بار که گوشی دستمان میگیریم و اینترنت آن را روشن میکنیم و وارد اکسپلور بی انتها میشویم چندین ساعت از عمر گرانبهای خود را تلف میکنیم که قرار است در زمان پیری افسوس آن را بخوریم.
۳ تیر ۱۴۰۴