
پَس از این همه فِراق که قلب و جان مَرا می دَرید
باز آمدی و روبهرویم نشستی محبوبِ من!
نگاهَت عَجیب حرف داشت...
دلت را فهمیدم که پُر بود؛
از این روزگار طاقت فَرسا!
سالها پیرتر شده بودی اما هنوز،
هَمان شاپرکِ کودکی هایم بودی
که روزها خَرامانخَرامان به دُنبالت شِتافتم تا
به نفَسنفَس اُفتادم.
دیدگانت که پُر بود از اندوُه
تاب را از من گرفت؛
دستانم را به سمت سیمای پریشانَت دِراز کردم
و دو مُروارید سیاهِ چَشمانت را
از گودی چشمخانه بیرون کشیدم...!
تو اما هنوز، خون میگِریی
و من اما، تنها دارایی اَم
گویِ سفیدِ چشمانت است!
که روزها، روبهروی آینه یِ کُنجِ اتاقت، جای خالیشان در وجودت حِس میشود...
شب ها به من خیره میشوی و
هستی ات را قریب میدانم.
همین که روزهایت در رویَت چهره سرگشتِه من میگُذرند و من نیز در بهای کار هرروزت شبهِنگام به چشمان تو خیره میشوم و دهان میگُشایم
مرا بَس است در این دوران جان گُدازِ تنهایی...
هنوز هم جایش درد دارد جانم؟!
می دانم که روز ها درد میکشی امّا
آنقدر هجران مرا دِلسَنگ کرد
که همین کافیست برایم
اگر مسبّب ناخوشیات مایه آرامش روزهایَم باشَد...
پ.ن، اونقدرا هم خشن نیستما که بخوام این بلارو سر کسی بیارم که دوسش دارم:)