
هزاران بار گفتهام و باز رغبت گفتن دارم؛ که بدانید
دیدن دختری سوار بر کامیون
در جادهای باریک و پر خطر
به دور از تعجب است...!
نه حامل سنگ است و نه حامل سیمان
بر پشت آن بد قواره ی آهنی
زیر پارچه های تکه دوزی شدهی کرخت
کوهی از انتظار انباشته شده...
او را درمیان دره های مرتفع،
لابهلای سنگهای لغزان تنها نگذارید!
باری سنگین دارد
و هرآن ممکناست؛
شاهد ارتعاش قلب دخترک باشید که میلغزد
و لرزه میاندازد بر آهنهای زنگ زده
و بار سنگین انتظار
ناگهان...
دوران مغز دختر
میچرخاند و میچرخاند ومیچرخاند...
وآنوقت است؛
که در ژرفای دره ای عمیق،
که دلبر قصه با نبودش ساخت؛
آهن پاره هایی لابهلای پوست زخمی دخترک بر جای می مانند.
و اینگونه ب پایان میرسد داستان رانندهای که انتظار بار می زند!
پ.ن: خلاصه که آدمارو منتظر نذارین اونا خیلی زود میشکنن:)
پ.ن: اگ نمیفهمین منظور نوشتمو اشکالی نداره چون همش خزعبلات نصفه شبیه:/