ویرگول
ورودثبت نام
سعید راد
سعید راد
سعید راد
سعید راد
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

شعر مولانا

ادبیات ایران را اگر ورق بزنید هر سطرش و هر کلمه اش شاعریست بزرگ و هنرمندی بی نظیر. با این وجود مگر کسی هست که مولانا را از لا به لای این سطور پیدا نکند و بالاتر از دیگران بر منبر دلباختگان ننشاند. شعر عاشقانه مولانا را اگر بر سنگ بخوانی بی تردید به جنبش خواهد افتاد چه رسد بر دل سنگدلان زیبا روی!

آنچه مولانا را از دیگر بزرگان شعر ایران متمایز میکند گذر از غرقاب عرفان است و رسیدنش به ساحل معرفت. هرچند خود اگر بود دوستدارانش را به خاطر چنین تعریف و تمجیدهایی سرزنش میکرد و خود را نه لایق جایگاه معرفت که رهروی میدانست در آغاز راه.


اي عاشقــان اي عاشقـان پیمانه را گم كرده ام

دركنج ویران مــــانده ام ؛ خمخــــانه را گم كرده ام

هم در پی بالائیــــان ؛ هم من اسیــر خاكیان
هم در پی همخــــانه ام ،هم خــانه را گم كرده ام

آهـــــم چو برافلاك شد اشكــــم روان بر خاك شد
آخـــــر از این جا نیستم ؛ كاشـــــانه را گم كرده ام

درقالب این خاكیان عمری است سرگردان شدم
چون جان اسیرحبس شد ؛ جانانه را گم كرده ام

از حبس دنیا خسته ام چون مرغكی پر بسته ام
جانم از این تن سیر شد ؛ سامانه را گم كرده ام

در خواب دیدم بیـــدلی صد عاقل اندر پی روان
میخواند با خود این غزل ؛ دیوانه را گم كرده ام

گـــر طالب راهی بیــــا ؛ ور در پـی آهی برو
این گفت و با خودمی سرود، پروانه راگم كرده ام

مولاناشعر
۲
۱
سعید راد
سعید راد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید