شهریور سال 1362 برای دوره آموزشی به پادگان 06 پاسدارن اعزام شدیم و من با اردشیر ارشد صمیمی شدم ،پس از سه ماه من به گردان ۱۸۷ و اردشیر به گردان ۱۵۵ لشگر کردستان ۲۸ که در مناطق جنگی بودند پیوستیم. من در سال ۱۳۶۳ مجروح ،معاف از رزم و به پادگان سنندج اعزام شدم .اردشیر هم تنها فرزند پدر نابینا و جنگ زده بود و به همین دلیل مانند من معاف از رزم و به پادگان سنندج اعزام شد. دو ماه مانده به پایان خدمت ما دو نفر تیرماه سال ۱۳۶۴،من به مرخصی آمدم و اردشیر از من خواست از مادرش پول بگیرم و برایش ببرم . به تهران که رسیدم به درب منزل ایشان واقع در خیابان نجات الهی محل اسکان جنگ زده های خرمشهر رفتم .مادرش گفت بگذار شیرینی مورد علاقه اردشیر را بپزم و دوباره برای گرفتن آن بیا. روز آخرمرخصی 15 روزه ، قبل از عزیمت به سنندج به درب منزل ایشان رفتم وارد لابی ساختمان که شدم با کمال ناباوری اگهی شهادت اردشیر را روی دیوار دیدم زانوهایم به زمین چسبید و خانواده اش اطرافم را احاطه و به رسم خرمشهری ها عزاداری کردند. بله هواپیماهاس عراقی پادگان سنندج بمباران کرده بودند و اردشیر شهید شده بود. کوچه ای به نام اردشیر ارشد روبروی همان ساختمان هم اکنون وجود دارد.
محمود ایزدی طامه .جانباز جنگ تحمیلی.
احاطه کردنداحاطه کردند