پل شکسته

پل های پشت سرمو خراب میکنم

امروز متنی رو خوندم که ساعتها منو به فکر برد.

نوشته بود پرنده ای که مقصد پرواز دارد از خرابی لانه اش نمیترسد

حس خاصی بهم داد حس شجاعت و ترس.

دیدم من همون پرنده ام.پل های پشت سرمو خراب کردم و دونه دونه دارم خراب میکنم تا به راهی جز تلاش و موفقیت نداشته باشم.

سالها چندین پل برای خودم داشتم درست می‌کردم که برسم به اون سمت زندگی که موفقیت بود ولی هیچوقت از این پلها رد نمی‌شدم و فقط میساختمشون.اینبار میخوام خرابشون کنم.

این مدت جوری پل های پشت سرمو خراب کردم که دیگه واقعا میترسم ولی میخوام بازم خرابتر کنم.تلاشمو خیییلی زیاد کردم هدفمو خیلی بزرگ کردم برای خودم و حالا ناخودآگاه در مسیر هستم.دیگه چاره ای جز موفقیت ندارم و باید موفق بشم باید بترکونم و باید حرکت کنم حتی اگه شده سینه خیز برم.

امروز روز مهمی بود برام.

چند ساعت آموزش برنامه ریزی به دیدم چندین ایده جدید نوشتم و اقدام کردم.جلسه کوچینگم کنسل شد ولی درس گرفتم ازش.تنبلی کردم ولی جلوشو گرفتم.فردا روز بزرگیه برام.فردا اولین روز از ادامه زندگیمه.باید جوری زندگی کنم که بتونم بگم یک شروع طوفانی داشتم.فردا باید رشد کنم.باید جلو برم.

فردا میخوام از ته دل کار کنم.

امشب میخوام برای فردا برنامه ریزی کنم.میخوام ساختار شکنی کنم.

میشینم با خودم مقابله میکنم.هی با تو م میجنگم. با خود تنبلم نه خود جنگجوم.

دارم پیشرفت میکنم.پیشرفت های ذره ذره ولی مستمر.

حتی از شکست هم یادمیگیرم.دونه دونه سنگ فرش های خیابون رو میچینم کنار هم از بیس و دونه دونه قدم برمیدارم روشون.

فردا روز بزرگیه.بیصبرانه منتظر فردا هستم.