
یادمه وقتی بچه بودمو زورم نمیرسید بار های سنگینو بلند کنم اون بود ک کمکم میکرد بلندشون کنم.یا وقتی تو مدرسه دعوام میشد با دوستامو تنهایی میرفتم سر وقت دعوا اون بود که کنارم میومد و تنهام نمیزاشت.
وقتایی که دلم میگرفت وقتایی که تو شهر غریب حس تنهایی بهم دست میداد یا وقتایی که کار و پول نداشتم یا حتی وقتایی که شکست عشقی خورده بودم هم تنهام نزاشت.
بهم میگفت غمت نباشه من کنارتم. میگفت باید قوی باشی و تلاش کنی.میگفت فقط ادامه بده.رو کمکش همیشه حساب میکردم.
وقتی برای اولین بار رفتم تو دل کسبو کاری که هیچی ازش بلد نبودمو همش ضرر میکردم اون بود که بهم یاد میداد چجوری کار کنمو پول در بیارم.
ما باهم بزرگ شدیم.باهم رنج دیدیم و با هم شادی کردیم.باهم گریه کردیم با هم رقصیدیم.خدایی هم خوب میرقصید.
همش از فعل های گذشته استفاده کردم چون اون مال گذشته بود و دیگه نیست.الان بزرگ شده سرسنگین تر شده.کمتر میخنده.بیشتر سرش گرمه کاره.اتفاقا اون بود که بهم گفت برم آموزش ببینم بخصوص آموزش کوچینگ.خیلی ترسیده بودمو اون بود که بهم دلگرمی داد
چند وقتیه که شمارشو گم کردم.ادرسی ازش ندارم که بهش نامه بدم یا برم به دیدنش.بهش بگم دمت گرم کنارم بودی.بیا بازم کنارم باش.بیا هوامو داشته باش.بهش میگم تو نبودی من الان اینجا حالم خوب نبود.
الان انقدر با انگیزه نبودم.
ولی امروز دیدمش. حالش خوب بود.از چهرش مشخص بود خستس ولی امیدو توی چشماش میدیدم.امید به آینده امید به توانایی های خودش امید به خدا.
میدونی کجا دیدمش؟
وقتی داشتم از جلوی آینه رد میشدم.دیدمش اونجا صبر کردم و نگاه کردم بهش.بهش گفتم دمت گرم که منو تا اینجا آوردی.بقیه مسیرم باهام بیا که با تو خیلی بهتر میتونم برسم به هدفم.اونم قبول کرد و الان کنارمه.حس خوبی دارم.دلگرمی خاصی بهم داده
حضورش.حسش میکنی؟؟؟؟
حس فوقالعاده ایه که کنارمه.ازت میخوام بری دنبال کسی که همیشه کنارت بوده توی همه زندگیت. ازش بخواه که پیشت باشه..
اون کسی جز خودت نیست.خود خودت.خودتو کنارت نگه دار.دوستش داشته باش.غمشو به جون بخر.نوازشش کن.بهش بگو که کنارشی
فقط اونه که میتونه کمکت کنه.