شب زده ام از تلاطم مرگبار این تاریکی
ساحل صبح کجاست ای بلندترین نور رخشنده در اسمان
اه از مرگ ستاره قطبی
اه از گمگشتگی ابدی شب پیمایان
شب ها به تواتر میامند میروند
پس مطلع الفجر ها کجایند
ساحل صبح کجاست ای بلندترین نور رخشنده در اسمان
ستاره ی امید هم سو نمیزند
چراغ ِنیم سوخته ای چشمک نمیزند
همه چیز با تاریکی در امیخته اند
همه چیز
حتی چشم های من
