یک
هپروت ای وادی مقدس
ای سرزمین وهم خیز
ای مستانت نیشه خماری
ای رهزن هوشیاریِ خواب
به سویت میام رنجور از کابوس و رویا
دو
فراق ,نفرین ابدی بشر
آه از عمرهای ما
که در رسیدن به فراق به سر میرسد
ای میعادگه دردهای خورنده درهم کوبنده
کاش از فراق میشد عصیان کرد
باتو دشمنم ای سرنوشت مقدر ای زیسته در بن هرنفسم
سه
میان انبوهی از خود دفن شده ام
سرگشته میان ِخود در سردی مطلق وجودیِ تاریک
جز ااغوش سرد خویش کسی مرا پذیرانیست
در خودسرکش