غرقم غرق در تو
قطارِخاطرات در گذر است و من مسافری ابدی
از میان دشت لبخندت میگذرم
و اغوش ات را به یاد میاورم
انگاه که تک افتاده وتنها
جان پناه ام شد در طوفان
به یاد میاورمت
و به یاد اوردنت را زندگی میکنم
من کیستم؟
جز اندک نشانی ازتو
جز سایه محوی از تو

عزیزم خسته ام از کافی نبودن خیلی خسته ام برای خسته ها حتی بهشت هم جای خوبی نیست میگن رمقی نمانده رمقی نمونده انگار به زمان چیزی مثل عسل ماسیده نمیگذره انگار کش می اید که بگذره
عزیزم خسته ام از بازی در این صحنه
دلم میخاد پنجره باز کنم و پرواز کنم به طرف دشت سبزی که روبه روی پنجره است
پرواز نه مثل یک پرونده پروازی خالی از جرم ،ارام و لطیف مثل هوا انگاری که هر تیکه ار بدنم روی قسمت دیگر سر بخوره و بدن به ام به حجم محیط دربیاد
عزیزم اینجا را برای خودم مینویسم بی صدا جیغ میزنم وکسی صدامو نمیشنوه
به قله که رسیدی دست تو بلند کن تا من از دامنه ببینمت
دوستدار شما