عشق پاک

آمد به باغ خشک دل ما بهار عشق

جز الفتی سپید نبوده است کار عشق

عطر بهشت گشته وزان بر درخت دل

که این شاخه‌های تلخ شده بار دار عشق

هر عاشقی چکاوک نور است می‌پرد

در اوج آبی غزل و سبزه‌زار عشق

گر عشق لحظه‌ایست طلایی و پر طپش

سهم تو بوده بیشترین در کنار عشق

قلبی که سبز می‌زند از سرخی حضور

فانوس روشنیست که شد رهسپار عشق

بیگانگان ز عشق ندیدند بی‌گمان

در چشم‌های قهوه‌ای ما قرار عشق

درک درست و واقعی از دل نداشتند

تندیس خلوتم که شکست از قرار عشق

بودم شهید راه دل و هیچکس نگفت

او دختریست شیشه‌صفت از تبار عشق

ای از نژاد آینه افسوس در سکوت

رفتم به میزبانی غم از دیار عشق

می‌بینمت به خواب ولی سرخوشم که این

آرامشیست بهر دلی بی‌قرار عشق

مریم‌ترم ز مریم و پاکی چو آفتاب

در من دمیده تا به ابد انتظار عشق