ویرگول
ورودثبت نام
بانو بولاغ
بانو بولاغ
بانو بولاغ
بانو بولاغ
خواندن ۱ دقیقه·۳ ماه پیش

بودای من . شعری از شهربانوحسین زاده بولاقی

ای همیشه بخشی از رویای من،

چشمه‌ی آرامشم، بودای من.

مهربانم، نیمه‌ی گمشده‌ام،

بی تو اینجا در خودم گم گشته‌ام.

از سفر برگشته‌ام، دلجوی تو،

در دل خود، من خوشم با بوی تو.

ای طریقت آشنا، ای “شمس” جان،

سمبل الطاف حق، بی‌گمان.

بالهایت بوی باران می‌دهد،

شور چشمت مرده را جان می‌دهد.

نغمه‌ی داوود داری در صدا،

عطر عشق و عود پاشی در فضا.

جادّه‌ی بی‌انتهای کهکشان،

خط آبی سفر در آسمان.

جنگ بین عقل و دل همواره شد،

عاقبت دل برد و سر بیکاره شد.

با صدای عقل، دل سوی تو رفت،

شد نهان در پیچ گیسوی تو سخت.

می‌پرم، بالم تویی، توشم تویی،

ساکتم، حرفم تویی، گوشم تویی.

باورم نیست آنکه می‌گویند همه،

عاقبت عشقت به خاموشی رود.

عاقبت روزی رسد که یاد او،

در دل تو به فراموشی رود.

نه محال است این سخن‌ها، حرف‌ها،

بوته‌ی عشقم نخشکد هیچ‌گاه.

ریشه در خاک بهشتی دارد او،

ذات پاک و بی‌پلشتی دارد او._____ اینم شعر جان ام

۰
۰
بانو بولاغ
بانو بولاغ
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید