این چند روز برای همه ما بسیار سخت و پراضطراب بود. انگار خانوادهمان در یک شوک بزرگ فرو رفته بود. نمیدانستیم دقیقاً با چه چیزی روبرو هستیم و همهچیز ناگهان پیچیده شده بود.
گرفتن وقت از دو متخصص معروف مشهد خیلی دشوار بود. تماسها طول میکشید و کلی رفت و آمد داشتیم تا توانستیم وقت بگیریم. نهایتاً در ساعت یک نصف شب در مطب دکتر بهادرخان بودیم.
وقتی وارد اتاق شدیم، با پیرمردی خندان روبرو شدیم که حضورش آرامشبخش بود. او با مهربانی از ما پرسید: «چه شده؟» عکسها و آزمایشها را نشان دادم. دکتر بررسی کرد و گفت:
«توده روی شقیقه باید عمل شود، ولی نیاز است که با تیم مشاورین صحبت کنیم.»
بعد از آن، به دیدن دکتر دیگر رفتیم. ایشان پس از مشاهده سیدیها و شنیدن شرح حال گفت:
«باید فوراً عمل شود.»
دخترم را از اتاق بیرون بردند و به من گفتند:
«عمل باید فردا انجام شود.»
وقتی پرسیدم احتمال چیست، پاسخ دادند:
«نمونهبرداری پاتولوژی انجام میشود، اما با توجه به تودهها و آزمایشها، باید سریعاً عمل کنیم و سپس شیمیدرمانی آغاز شود.»
این حرفها برای من سنگین بود و اشکهایم جاری شد. پرسیدم: «چرا شیمیدرمانی؟» دکتر گفت:
«خانم، تعلل نکنید.»
احساس ضعف و بهت زده به مطب دکتر قبلی برگشتم. شاید همان حرفها را زده بود، اما لحن دکتر بهادرخان آرامش بیشتری به من داد و باعث شد کمی راحتتر باشم، هرچند یقین داشتم تشخیص درست است.