پاییز...!

با غمی آمده است

با دلی پر اشوب

پر ز احساس حزین

پر ز تشویش و پر از فریاد است

چه کسی مثل دل من شنود فریادش

یا که بیند

برگ اندر بادش

و دل خون شده و شخصیت خاشاکش

زرد رخسار و پریشان حالش

رفته بر باد فنا هر چه که بود آمالش

پهن کرده است برای من و تو

فرشی از برگ که بس رنگین است

تا به وجد آورد او

دل ما را که برایش دل ما تسکین است

غم او سنگین است

طالعش مشکین است

نرسیده است به معشوق ولی

عشق زجرانه برای دل او شیرین است

جامه اش رنگین است

جانش اما چاک چاک است و بسی خونین است

از فراق معشوق

دل او میمیر د

و زمستان پر از برف برای دل او تدفین است