نه دریایم که پر گردد درون دامنم گوهر
نه آن گل تا دهان من شود پراز بسی از زر
نه همچون لاله دشتم که بر کف ساغری گیرم
نه همچون نرگس باغی که بر سر بر نهم افسر
نه چون موج خروشانم بسی مواج و طوفانی
نه همچون آتش عشقم که سوزانم ز شور و شر
نه آن ماهم که در شبها بباشم روشن و پرنور
نه آن شمع فروزانی که سوزد تا دم آخر
نه آن بادم که در دشتی بود آزاد و بی پروا
نه آب چشمه و رودی که باشد بی سر و پیکر
اگر چه هر چه که گفتم نباشم هیچ یک از آن
ولی دارم به این غوغای اندر قلب خود باور