غزل

ای یار چه میپرسی از حال نزار من

حال دل من بنگر در چشم خمار من

بی بودن تو یکدم شادی بر من نامد

پیوسته غمت آمد از بهر شکار من

پاییز بود هر دم بر من چو توئی غایب

رخسار تو میباشد هنگام بهار من

چون بلبل شوریده افغان شده کار من

هجران و فراق تو برده است قرار من

ارجمند نمی‌بیند کس حال پریشانت

جز من چه کسی نالد بر حال فکار من