غزل ...!

دیگر مپرس ای یار من از حالت افکار من

بگذشته از تو کار من بنگر تو حال زار من

من از تو چون گشتم جدا اندر غمم بی منتها

گر چه به دل نور و ضیا درد تو شام تار من

آتش بر این جان میکنی نی کار خوبان میکنی

لکن تو درمان میکنی حال دل بیمار من

چون زلف تو پر تاب شد دل از نگاهش آب شد

باعشق تو کی خواب شد جان و دل بی تاب من

ای ارجمند از دل مگو کی دل بود در گفت و گو

جایی دگر کن جست و جو وصل دل بیدار من