بی نسیب
بی نسیبی تیره روزم ای اجل جانم بگیر
هر که چون بیند مرا گوید به من میرو بمیر
از چه رویی زنده ام خود من نمیدانم که من
از همان روزی که در دنیا شدم بودم اسیر
آمدن در این جهان از روی خود خواهی نبود
من بدم بنده بیامد امر از طرف امیر
غصه ها دارم درون سینه پر سوز خود
ماتم در دل مرا افسرده کرد و گوشه گیر
مینشینم منتظر تا آخرین روزم رسد
گشته ام از کل این دنیای فانی سیر سیر