سوزم ...!

عاشق رویش چو می‌باشم  نمیدارم قرار

هست حال من به مثل بلبل بی نوبهار

از برای عیش و عشرت مست از باده نی ام

چون نمیبینم ورا را گشتم چنین مست و خمار

سوزم از دوری او پیوسته اندر آتشی

جان ما از فرقت و هجران او دارد شرار

باشم اندر کنج غم چون دورم از رخسار او

وصل میباشد شکر هجران بود چون زهر مار

همچو جوی آب میباشد دوچشم ارجمند

زار و گریان است از مهجوری اش لیل و نهار