قنادی بودی در وقت متاخر که چون در خانه شیرینی میپختی آن شیرینی ها را در مجمعی میچیدی و سپس مجمع بر سر نهاده بر هر کجای شهر فریاد برآوردی که های ای اهالی بیایید که شیرینی دارم...اما هر آن کس که نیازمند و فقیر بودی و به درخواست یک یا چند شیرینی به نزد آن قناد میآمدی از قناد جواب رد میگرفتی و ناراحت از نزدش میرفتی. تا آنکه پس از چندی قناد هر چه شیرینی میپختی به شوری گراییدی و هر مشتری از وی ناخرسند و عصبانی میگشتی و به صدد دریافت مبلغ عرضه شده بر میآمدی. و این امر ادامه داشتی تا آن که قناد دست از کار قنادی شستی.
ارجمند