حضرت حافظ
درون قلب خود خوانم غزل از حضرت حافظ
پس از آن میکنم یاد مزار حضرت حافظ
دلم خواهد زنم بوسه به روی سنگ قبر او
ز دل بیرون کنم درد فراق حضرت حافظ
نمایم من گلی خوشبو نثار روح والایش
که از عطرش شود شادان روان حضرت حافظ
دلم میخواست میبودم به دورانی که او بودی
خوشا آنان که میبودند نزد حضرت حافظ
فراق و دوری او را چه گونه باشدم صبری
که در شیراز میباشد مزار حضرت حافظ
اگر یابم چو خود مستی ز اشعار تر او را
به همراهش شوم عازم به سوی حضرت حافظ
ولی افسوس تنهایم به کنج عزلت ممتد
که میخوانم به هر روزی غزل از حضرت حافظ
ارجمند