ندارم روز و اندر شام تارم
به مثل لاله داغ سینه دارم
چو کوکو بیقرار و شکوه کارم
ز دست این زمانه ناله دارم
بود خونین دلم رنجور و زارم
منم آن لاله او چون ژاله بر من
منم چون بلبل و او نغمه در من
منم چون آتش و او هیمه برمن
منم آن آه و او آن ناله در من
ز روی وصل گل خونین ز خارم
هزاران شکوه دارم از زمانه
بسی میسوزم از دست زمانه
بود بحر غم من بی کرانه
غم او در دل من جاودانه
ز رخسار مه او دلفکارم
بیا ای گل که وقت نو بهار است
چو بلبل جانم از تو بی قرار است
اگر چه دل ز باده توبه کار است
ولی بیجام لعلت بس خمار است
برای دیدن مه بیقرارم
نشانه بر دلم تیر غم تو
شده دریا دوچشمم از غم تو
مرا دیوانه کرده ماتم تو
بود درمان من در مرحم تو
بیا میبین تو این حال نزارم