آخر ای مه رو زچه رویت نمیداری عیان
بین که میگریم ز درد روی تو ای جان جان
من جدا ماندم ز تو آه و فغان از دهر دون
باشد انروزی که میبینم تو را در لامکان
بی تو کی دارد صفا گشت به هنگام بهار
گرچه با یاد تو گلبن بویم و چینم ز آن
کی بداند یک نفر حال دل بیمار ما
هم فراقت دارم و هم مانده ام بی همزبان
ارجمند از تو جدا ماند و بدون دیدنت
میرود در خاک تا کی میشوی بر او عیان
ارجمند