کودکان با نارساخوانی شنوایی میتوانند محرکهای بینایی را از یکدیگر تمیز دهند، اما نمیتوانند بین شکل و صدای آنها ارتباط مناسب برقرار کنند.
این گروه معمولاً در تشخیص صداهای گفتاری، ترکیب صداها، نامگذاری، پردازش شنیداری، توالی حافظه شنیداری، تحلیل صداها یا هجیها و ترکیب آنها برای خواندن کل کلمه و نیز در ارائه قافیه مشکل دارند.
این گروه از کودکان با اینکه از قدرت شنوایی کافی برخورداراند، اما در تشخیص تشابهات و تفاوتهای کلمات مختلف مشکل دارند.

برای مثال اگر فهرستی از یک سری کلمات دوتایی که برخی از آنها یکسان و برخی متفاوتاند مانند:
اسب است
میز ریز
غاز غار
راه ماه
مور دور
……
……
برای کودک خوانده میشود و اکثر این گونه کودکان، از تشخیص کلمات متفاوت، عاجزاند.
این ناتوانی به علت نقش مهمی که تشخیص تشابهات و تفاوتهای صداها در تکلم، خواندن، ریاضیات و دیکته نوشتن دارد از اهمیت خاصی برخوردار است و باید به آن توجه شود.
اصلاح پزشکی که برای موارد شدید این حالت به کار میرود ” آگنوزی شنوایی” است که برای تشخیص آن چشم کودک را میبندند و از او میخواهند که صداهای مختلفی مانند: صدای عطسه، سرفه، سوت زدن، کشاندن پا روی زمین و… را نام ببرد یا تقلید کند.
دانشمندان دشواریهای ناشی از اختلالات شنوایی را به نارسایی شنوایی کلی، نارسایی در دریافت و نارسایی در بیان مطالب شنیده شده، تقسیم میکنند و برای هر مورد تمرینها و فعالیتهای آموزشی ویژهای پیشنهاد مینمایند.
1- نارسایی شنوایی کلی:
هدف از تمرین و آموزش در این زمینه آن است که کودک در تشخیص صدا از بیصدایی و نیز در فهم معانی صداهای محیطی و تکلمی مهارت یابد. برای تشخیص وجود یا عدم وجود صدا باید محیط آموزشی خالی از هرگونه صدایی که سبب پراکندگی حواس کودک میشود، باشد.

در چنین محیطی از کودک خواسته میشود در برابر وجود یا عدم وجود صدا پاسخ مناسب ابراز دارد، اگر پاسخ او نادرست است باید با تکرار و تمرین به اصلاح آن اقدام کرد.
پس از اینکه کودک از وجود صدا در مقابل عدم آن آگاه شد، برای کشف صداهای مختلف، وسایل یا اسباب بازیهایی که ایجاد صدا میکنند نظیر: زنگ، طبل، شیپور و مانند آن در اختیار او قرار میگیرد، تا با ایجاد صدا در آنها با صداهای مختلف آشنا شود.
سپس برای تعیین محل صداهای مختلف، تمرینهایی با چشم بسته انجام میگیرد، برای مثال از کودک خواسته میشود صدای سوت مربی را در حالی که در جهت مختلف حرکت میکند، دنبال کند.
در این مرحله جور کردن اسباب بازیها یا وسایل صدادار بر بنیاد صدای آنها و تشخیص تفاوت در صداها را برای کودک آسان میکند.
برای تقویت و رشد توالی حافظه شنوایی از کودک میخواهند که صداهای شنیده شده را به همان شیوهای که شنیده است، تقلید کند.
از آنجا که این کودکان میتوانند بشنوند، بنابراین هدف عمده از آموزش این گروه، رشد و تقویت درک و فهم آنان است، از آنچه شنیدهاند. تمرین در این مورد شامل تداعی تجارب گفتاری و عملی است.
برای مثال، اگر فعلی چون ”پریدن” را آموزش میدهید از کودک بخواهید هنگام تکرار آن فعل، عمل پریدن را انجام دهد.
توضیح آنکه: فعالیتها در این زمینه را باید از پایینترین سطح، یعنی صدا شروع کرد و سپس به ترتیب اسمها، فعلها، صفتها و حرفهای اضافه را توام با تجربه عملی آموزش داد.

کودکان با این نارسایی معمولاً درکی مناسب از گفتار یا مطالب شنیده شده دارند، اما در بیان آنها دچار مشکل هستند.
برای ترمیم این نارسایی که در واقع از ناتوانی در به خاطر آوردن کلمات ناشی میشود، میتوان از تمرینهایی نظیر: کامل کردن جملات با استفاده از تصاویر به عنوان راهنما، کاربرد آینه برای دیدن طرح حرکتی لبها در موقع گفتن کلمات و نیز جملات بهم ریخته که کودک باید کلمات آنها را به ترتیب و به گونهای مناسب تنظیم کند، استفاده کرد.
این نوع نارسایی به حافظه فعال شنیداری کودک مربوط است.
مرکز آموزشی – توانبخشی مشکلات ویژه یادگیری ذهن فرزام با برگزاری دورههای بهبود اختلالات یادگیری آماده خدمات رسانی به شما والدین گرامی و فرزندان دلبندتان میباشد.