بعضی روزا همه چی بر وفق مراده، همه چی همونطوریه که تو میخوای، جای ایراد نداره .اما حال دلت خوب نیست، هر چی دنبال یه دلیل میگردی این حالو توجیه کنی به نتیجه نمی رسی...
حالا فکر کن با این حال باید به زندگی نرمالت برسی، شبا زود بخوای، صبا زود بیدار شی، به موقع برسی سرکار، کارت رو با دقت انجام بدی و هزار جور داستانو پیش ببری که از زندگی عقب نیفتی...
توی یکی از این روزا که حسابی بهم ریخته بودم و سرکارم همه چی درهم شده بود مدیرم صدام کرد...
اولین سوال این بود چت شده؟ اتفاقی افتاده؟ مشکلات خانوادگی داری؟ چی شده؟؟؟
من نگاه کردم و گفتم هیچی واقعا... باورش نشد... گفتم واقعا نمیدونم فقط حالم خوب نیست....
خلاصه مدیر مهربون ما با چشمای گرد شده بم گفت پاشو خودتو لوس نکن... پاشو که این دنیا فرصت نمیده که ما جا بزنیم و کم بیاریم... پاشو که کلی کار داریم و تو باید واسه خودتم که شده تلاش کنی...
همین احوال پرسی ساده، همین انرژی دادن چند دقیقه ای حالمو جا آورد. حالا من که انگار منتظر بودم یه نفر به حرفم بیاره و کمی از این وضعیت نجاتم بده، از جام بلند شدم و لبخند کمرنگی رو نشوندم گوشه لبم. دیگه ساعت کاری هم تمو شده بود و وسایلمو جمع کردم که برم خونه. اما تو مسیر برگشت فقط به این فکر می کردم چقدر خوبه جایی مثل آسود کار می کنم که حواسشون به همه چی هست و تلاششونو میکنن تا برت گردونن به مسیر...