نامۀ برای زهرا مهربانی
زهرای عزیزم،
سلام از سرِ دلتنگی، از سرِ عشقی که هر روز بیشتر از دیروز در دلم ریشه میدواند. نمیدانم با چه واژههایی شروع کنم، چون زبان از وصف تو عاجز است و قلم در برابر نامت لرزان. اما امشب دل را به دریا زدم و نوشتم، شاید کلمهها بتوانند ذرهای از آنچه در قلبم میگذرد را بازگو کنند.
زهرا، نامت خودش یک دعاست. تو همانقدر روشنی که ماه، همانقدر گرم که آفتاب، و همانقدر آرام که نسیم سحر. مهربانیات نه فقط در نامت، که در تار و پود وجودت تنیده شده. وقتی لبخند میزنی، انگار برای لحظهای میایستد تا تماشایت کند. و من هر بار که نگاهت میکنم، به این فکر میکنم که چطور چنین فرشتهای در میان این همه شلوغی زمین، سهم من شده است.
تو برای من نه فقط یک دوست، که یک تمامکنندهای. تمامِ آن روزهای خالی، تمامِ شبهای بیستاره، تمامِ لحظههایی که فکر میکردم عشق افسانهای بیش نیست. تو آمدی و ثابت کردی که عشق میتواند واقعی باشد، میتواند نفس بکشد، میتواند بماند.
زهرا جان، عاشق چشمانت هستم که وقتی به من نگاه میکنی، دنیا را امنترین جای ممکن میبینم. عاشق صدایت هستم که مثل موسیقی آرامبخش، هر خستگی را از تنم بیرون میکند. عاشق قلبت هستم که اینقدر پاک و بیآلایش است که آدم دلش میخواهد در آن پناه بگیرد.
میدانم که گاهی زبان از گفتن احساسات قاصر است، اما باور کن اگر تمام ستارههای آسمان را هم به من بدهند، نمیتوانم اندازهی ذرهای از عشقم به تو را با آنها بسنجم. تو برای من همان لحظهای هستی که زندگی معنای واقعیاش را پیدا میکند.
زهرا، میخواهم بدانی که هر روز، هر لحظه، و در هر نفسی که میکشم، تو در فکر منی. میخواهم بدانی که مهربانیات، لبخندت، و آن قلب بزرگت، مرا هر روز بیشتر از قبل عاشق میکند. و میخواهم بدانی که من تا آخرین لحظهی عمر، این عشق را چون گوهری در دل نگه خواهم داشت.
اگر روزی از من بپرسی چرا عاشقت شدهام، جوابم ساده است: چون تو زهرا هستی. زهرای مهربان، زهرای زیبا، زهرای من. و همین برای تمام عمر من کافی است.
با تمام عشق و ارادتم،









**دلبستهی تو**