آیا امید اونقدر واژهی مقدسی هست که بخوایم اون رو عنصر اصلی زندگی بدونیم؟ به راستی که اگر امیدی برای بهبود شرایط نداشتیم باز هم ادامه میدادیم؟ باز هم از خواب بیدار میشدیم و با زمان و زمین میجنگیدیم؟
بذارین با دیدگاه دیگهای تفکر کنیم. شاید امید، آخرین سپر دفاعی انسان در برابر تمام سیلی هایی هست که از روزگار خورده. و انسان نوعی، به عنوان آخرین سنگر کلمهای رو خلق کرد به عظمت زندگی. همونقدر بزرگ و به همون اندازه هم غیرواقعی. امید شمارو محکوم به زیستن میکنه، چرا که راه دیگهای برای گذران مسیر نیست. چرا که همهی ما محکومیم به اتمام مسیرِ آغاز شده.
امید حتی اگر از جنس واقعیت هم نباشه، آغشته به رویاست و به اندازهی آب و غذا ضروری. حواستون باشه که از دستتون چکه چکه نکنه.