دلم براش تنگ میشه!
شاید به نظر عجیب بیاد، ولی من عاشق مدرسه ی راهنماییمم.مفید!
با تمام خوبی ها و بدی هاش، تمام خنده ها و گریه هاش. شاید قشنگترین سال زندگیم همین امسال بود که اومدم مفید و هفتمی شدم.
اما..امسال داره تموم میشه؛و من هنوز از خاطرات هفتم دل نکندم.
دلم برای...
- سرکلاس نامه دادنمامون ( از این سر کلاس تا اون سر دست به دست می کردیم!)
- لباس هایی که سعی می کردیم ست کنیم
- اینکه حواسمون به همدیگه بود
- خنده های بلند بلند و اسپیکر
- کارگاه هنر که هردفعه می خواستیم از همه چیزش استفاده کنیم
- بغل کردنامون
- رفتن توپ ها روی سقف یا تو دستشویی که با هزار بدبختی درشون میوردیم
- والیبال بازی کردنامون
- تقلب هایی که می رسوندیم و می دادیم
- اون چک نویسامون که درواقع نامه هامون برای همدیگه بود ( اشاره ی مستقیم به درسا)!
- انداختن خودمون رو زمین با سرعت فقط برای دیوونه بازی
- سفر قزوینمون
- اون مهمونی با اهنگی که تو خوابگاه قزوین گرفتیم
- رقصیدن معلما با اهنگای ما
- کرم ریزی هامون سر دوستامون وقتی ماماناشون پشت خط بودن
- غر زدنامون
- مسابقات والیبال که بدون تور و زمین تمرین می کردیم:))
- مشکلاتمون که پیش دوستامون با گریه تخلیشون می کردیم
- تشویق هایی که حتی وقتی کارمونو گند زدیم، از دوستامون می گرفتیم
و درواقع،
هر چیزی که امسال اتفاق افتاد تنگ میشه:))
حقیقتا داره گریه م میگیره.
ولی سال بعد هم هست،نه؟ کلی تجربه ی جدید و خاطرات بهتر.
پ.ن:ممنونم خوندین:))