امروز دیگر بعد از بیست و چهار روز خانه ماندن، وقت آن رسیده بود تا قدم به بیرون بگذارم. نه به این علت که دلم برای بیرون از خانه تنگ شده بود یا به این علت که از خانه ماندن خسته شده بودم (چون عاشق ماندن در خانهام)، بلکه به این علت که دیگر هیچ اکسیژنی در خانه باقی نمانده بود. گیاهانی که در خانهام بودند پژمرده شده بودند و جوری طلبکار نگاهم میکردند انگار وظیفهی من است که به آنها آب و نور بدهم. خیر سرتان با همان گیاهانی که در قلهی کوه و یا در بیابانها میرویند فامیل هستید. من نسبت به نور آفتاب آلرژی دارم. همچنین نسبت به هرکس و یا هرچیزی که نتواند از پس خودش بربیاد. به همین دلیل هم گربهای که در کودکی خریدم بعد از یک هفته مرد. تقصیر خودش بود. چه بر سر نسل جدید آمده؟ انگار نه انگار که ببر و پلنگ پسرعمو و دخترخالهاش هستند.
گربهای کنار نیمکتی که روی آن نشسته بودم لم داده بود. بعد از اینکه فالگوش ایستاد و حرفهایم را شنید گفت:ابله.
و جوری نگاهم کرد انگار داشتم پشت بوتههای پارک میشاشیدم. واقعا که نسل جدید از آدم و عالم طلبکارند و انگار نه انگار که او بود که کار زشتی انجام داده بود. احساس میکنم گاهی تمام موجودات نیاکان خود را فراموش میکنند. فکر میکنم که گاهی یادشان میرود من اشرف مخلوقات هستم و نه آنها.
بیرون از خانه واقعا سرسامآور و پرسروصداست. نمیدانم چگونه مردم عاشق بیرون رفتن و دور زدن و امثال اینها هستند. وقتی میشود پا روی پا بیندازی و زیرکولر و دور از هرگونه هیاهو و سروصدا روی مبل چرت بزنی.
یک صدایی بین زیر و بمی گفت:به زندگیای که تو داری میگن زندگی انگلی.
سرگردوندم ببینم صدا از کدام طرف آمد. به هر سمتی که نگاه کردم خبری از هیچ جنبندهای نبود. تنها چیزی که اطراف من توی آن پارک بود فقط درختان تنومند و بلندی بودند که اگر چیزی میگفتند هم صدای آنها به من نمیرسید.
دوباره صدا گفت:این پایین.
گفتم: کجا؟
آهی کشید و گفت: ابله، این پایین کنار کفشت.
کنار کفشم و روی زمین مورچهی زرد رنگی ایستاده بود و باری که روی دوشش بود را روی زمین گذاشته و دست به کمر نگاهم میکرد.
گفتم: انگلی چرا؟ بابای تو که خرجم رو نمیده. بابای من راضیه.
گفت: توی تموم این شهر خونهی تو بین ما مورچهها و بقیهی حیوونا و حشرات معروفه! معروفه به اینکه هیچ جنبندهای تا حالا ازش زنده بیرون نیومده. خودت چطوری اونجا زندگی میکنی و چطوری هنوز زندهای؟ حتی شنیدم که اتاقت مثل سیاهچاله هر موجودی که از جلوش رد میشه رو هم میکشه توی نابودیه خودش.
خیلی از حرفش زورم آمد. چیزی که میگفت نهایت نامردی بود. من یک زندگی آرام و بیهیاهو و به دور از مردم داشتم. خیلی هم خوشحال بودم و باید از خدایشان میبود که پیش من زندگی بکنند! آمدم با خشم جوابش را بدهم. تمام خونی که در بدنم بود در صورتم جمع شده و میدانستم رنگم باید شبیه به لبو شده باشد؛ اما بعد یادم آمد که اشرف مخلوقاتم و نباید بگذارم حرف موجودی به این کوچکی اعصابم را بهم بریزد. پس یک نفس عمیق کشیدم و پایام را روی مورچه فشار دادم.