
دیشب یک اشتباه کوچک کردم.
هندزفری بیسیمم را پیش یک عزیزی جا گذاشتم.
مشکل اینجاست که آن «عزیز» آنقدر از من دور است که تا یک هفته دیگر همدیگر را نمیبینیم.
از همان لحظه فهمیدم بعضی اشتباهها را زمان حل نمیکند؛ فقط تقویم.
امروز تمام روز خانه بودم.
از آن روزهایی که قرار است به کارهای پشت سیستمت برسی...
قرار بود چند ویدیو آموزشی ببینم.
یکی دو ایده را یادداشت کنم.
چند ویس گوش بدم.
ببینم دوستان چه ویدیوهایی فرستادهاند.
وسطش هم چند قطعه موزیک پخش کنم تا مغزم یادش نرود هنوز انسانم.
برنامه خیلی خوبی بود.
تنها ایرادش این بود که شخصیت اصلی داستان حضور نداشت.
هندزفری.
وسیلهای که تا وقتی هست، هیچکس به وجودش فکر نمیکند.
و وقتی نیست، تازه میفهمی چقدر از زندگی را بیسروصدا اداره میکرده.
امروز برای اولین بار فهمیدم هندزفری فقط صدا را منتقل نمیکنه.
تمرکز را هم منتقل میکنه.
حوصله را هم.
انگیزه را هم.
حتی شروع کردن کارها را.
جالبه.
گاهی کل اختلاف بین «الان انجامش میدهم» و «بیخیال، بعداً» فقط دو تکه پلاستیک کوچکه.
خواستم ویدیو آموزشی ببینم.
دو دقیقه بعد خودم را در حال خواندن نظرات زیر ویدیو پیدا کردم.
خواستم موزیک پخش کنم.
بعد یادم آمد صدای بلندگو بیشتر شبیه اعلامیه عمومیه تا موسیقی.
خواستم ویسها را گوش بدهم.
ترجیح دادم دوستان فعلاً در همان حالت «خوانده نشده» به زندگی ادامه بدهند.
ویدیوهای ارسالی هم همانطور صف کشیده بودند.
مثل پروندههایی روی میز یک کارمند که همه میدانند امروز قرار نیست بررسی شوند.
در طول روز چند بار ناخودآگاه دست بردم سمت کیس محافظ.
بعد یادم اومد قرار نیست معجزهای رخ بده.
این حرکت بیشتر شبیه کسی بود که هر پنج دقیقه یخچال را باز میکنه، با اینکه میدونه چیز جدیدی داخلش سبز نشده.
وسط روز هم برق دو ساعت قطع شد.
نکته جالب این نبود که برق رفت.
نکته جالب این بود که امروز جهان انگار تصمیم گرفته بود با همه ابزارهایی که معمولاً به آنها تکیه میکنم، مرخصی هماهنگ برود.
هوا هم آنقدر گرم بود که حتی زمان هم انگار با سرعت کمتری حرکت میکرد.
عجیبه.
گاهی نه حوصله کمه، نه وقت.
همهچیز سر جاشه.
فقط یک قطعه کوچک گم شده.
و همان قطعه کوچک، دومینوی کل روز را به هم میزنه.
شاید به همین دلیل است که آدمها هیچوقت قدر چیزهای بزرگ را نمیفهمند.
این چیزهای کوچکاند که بیسر و صدا ستونهای زندگی را نگه میدارند.
عینک.
شارژر.
کلید.
رمز وایفای.
و برای من...
هندزفری.
در نهایت هیچ فاجعهای رخ نداد.
دنیا همچنان به چرخشش ادامه داد.
ویدیوها فرار نکردند.
ویسها پیر نشدند.
موزیکها قهر نکردند.
دوستان همچنان مشغول ارسال محتوایی بودند که احتمالاً خودشان هم کامل ندیده بودند.
ولی امروز یک درس جالب داشت.
اینکه گاهی پیش نرفتن کارها، نتیجه تنبلی نیست.
نتیجه غیبت یک وسیله کوچکه که ایقدر بهش عادت کردی، دیگر متوجه حضورش نمیشی.
تا روزی که نباشه.
و تازه بفهمی بعضی ستونهای زندگی، اونایی نیستن که دیده میشوند؛
آنهایی هستند که وقتی نیستند، تازه همهچیز کمی کج میایسته.