اساطیر اسکاندیناوی . آخرین درخشش فولاد: از خون تا والهالا
هوا بوی آهن، خون و برفِ تازه می‌داد. «اریک»، جنگجویی که سی سال با ضرب‌آهنگ تبر و سپر زندگی کرده بود، حالا احساس می‌کرد وزنِ تمام آن سی سال را بر روی شانه‌هایش حس می‌کند. نفس‌هایش در هوای سرد و استخوان‌سوزِ جنگل‌های نوردیک، مثل بخار از دهانش بیرون می‌زد؛ نفس‌هایی که هر بار با درد در سینه‌اش می‌پیچید، گویی ریه‌هایش زیر فشارِ غبارِ نبرد و خونِ سرد شده، سنگین شده بودند.
نبرد در حال فروپاشی بود. فریادهای مردان و برخورد فلز با فلز، حالا به زمزمه‌ای ضعیف تبدیل شده بود. اریک روی زانوهایش افتاده بود. تبر بزرگش، که سال‌ها همراه او بود، از دستش رها شده و در گل و لای خون‌آلود زمین غلتیده بود. زخمی عمیق در شکمش، از تیغه یک دشمنِ ، گرمای زندگی را از بدنش می‌کشید. او می‌دانست؛ این آخرین نبرد اوست. نه نبردی که با پیروزی به خانه برگردد، بلکه نبردی که با سکوت به پایان می‌رسد.
در حالی که چشمانش به سیاهی می‌رفت، تصویر رویاهایش از میان مهِ مرگ عبور کرد: بوی نان تازه در خانه‌ی پدری، صدای خنده دخترک کوچکش در کنار آتش اجاق، و سرمای لذت‌بخشِ یک دوش آب سرد در صبح‌های زودِ زمستان... اما حالا فقط سرمای مرگ بود.
ناگهان، صداهای میدان جنگ کم‌رنگ شدند. صدای برخورد تبرها جای خود را به وزوزِ عجیبی داد؛ صدایی شبیه به بال زدنِ هزاران کلاغ بر فرازِ تپه‌های یخی.
یک نورِ نقره‌ای و سرد، از میان ابرهای خاکستری و تیره، به زمین تابید. اریک فکر کرد که شاید نوری از سوی «فریا» (Freya) است که او را می‌خواند. اما با باز شدنِ چشمان نیمه‌بسته، چیزی فراتر از یک رویا دید.
او زن را دید.
او نه یک زن معمولی بود، نه از میان مردم فانی. او بر فرازِ میدانِ کشتار ایستاده بود، اما پاهایش با گل و خونِ زمین تماس نداشت. زرهی که بر تن داشت، از نورِ ماه ساخته شده بود و بال‌های بزرگ و خاکستری‌اش، سایه‌ای عظیم بر روی پیکرِ زخمی اریک انداخته بود. چشمانش، سرد و نافذ مانند یخ‌های ابدیِ «نیفل‌هایم»، مستقیم به چشمان اریک خیره شده بود.
یک والکری بود.
زن به سمت او قدم برداشت. هر قدمش، زمینی را که روی آن بود، از یخ پوشاند. او با صدایی که ترکیبی از وزش باد و زنگولهٔ جنگ بود، گفت: «اریک، فرزندِ سنگ و فولاد. خون تو در زمین نرفته است، بلکه به خیزشِ خدایان پیوسته است.»
اریک می‌خواست چیزی بگوید، می‌خواست بپرسد آیا او در چشمِ «اودین» (Odin) ارزشمند بوده است یا نه، اما قدرت کلام نداشت. والکری دستش را به سمت او دراز کرد. دستش سرد نبود، بلکه گرمایی داشت که از میان سرمای مرگ، به تار و پود وجود اریک نفوذ می‌کرد.
«نترس، جنگجو،» زن زمزمه کرد. «سفر تو در دنیای فانی به پایان رسیده، اما ضیافت تو در تالارِ بزرگ آغاز می‌شود. اِین‌هِری (Einherjar) منتظر تو هستند. در والهالا، زخم‌ها التیام می‌یابند.»
اریک با آخرین توان، دستش را در دست والکری گذاشت. در آن لحظه، سنگینیِ ریه‌ها و دردِ زخم، ناپدید شد. سنگینیِ بدن به سبکیِ پر تبدیل شد. او دیگر خود را در گل و لای نمی‌دید؛ او در میانِ پروازِ والکری بود که از میانِ ابرها و به سمتِ درهای عظیم و طلایی «والهالا» او را می‌برد.
در دوردست، او می‌تواند صدای طبل‌های جنگی و قهقهه‌های خدایان را بشنود. او مردی بود که در سی سالگی، نه با تسلیم، بلکه با افتخار، به میهمانیِ خدایان دعوت شده بود.
