زمین زیر پای جنگل باستانی می‌لرزید. مه غلیظی فضای میان درختان کهنسال را پر کرده بود و بوی خون و خاکستر در هوا موج می‌زد.
«تریسراتوپس» عظیم‌الجثه، با سه شاخ بلند و استخوانی‌اش روی جمجمه، با احتیاط میان سرخس‌های غول‌پیکر قدم برمی‌داشت و شاخ و برگ‌ها را می‌جوید. اما او تنها نبود. از میان سایه‌های تاریک جنگل، کوهی از گوشت، دندان و خشم به حرکت درآمد: یک «تیرکس» (تیرکس) خون‌خوار.
نبرد در کسری از ثانیه آغاز شد. تیرکس با غشی کرکننده حمله کرد و آرواره‌های فولادین‌اش را بر پهلوی تریسراتوپس فرود آورد. تریسراتوپس شجاعانه با شاخ‌هایش ضربه‌ای مرگبار به پای تیرکس زد، اما جثه و قدرت وحشیانه تیرکس چیره شد. با ضربه‌ای سهمگین، استخوان‌های تریسراتوپس خرد شد و تیرکس فاتحانه، در میان فریادهای مرگ، شروع به دریدن طعمه خود کرد.
اما طمع، تاوان سنگینی دارد. در تاریکی لابه لای بوته‌ها، درنده‌ای کوچک‌تر اما مرگبارتر کمین کرده بود؛ یک «شیر» غول‌پیکر، با سری پر از زخم‌های کهنه و نگاهی به شدت درنده. شیر که می‌دانست تیرکس از نبرد قبلی خسته و مشغول است، لحظه‌ای تردید نکرد. همچون صاعقه از کمینگاه بیرون جست، با سرعتی باورنکردنی از تنه غول‌پیکر تیرکس بالا رفت و بی‌محابا دندان‌های نیش‌اش را در رگ گردن تیرکس فرو کرد. خون فوران کرد و هیولای ماقبل تاریخ با غشی آخرین به زمین افتاد. شیرِ پیر، مغرور از این پیروزی بزرگ، مشغول خوردن طعمه شد، غافل از اینکه شکارچی نهایی در راه است.
ناگهان آسمان جنگل تاریک شد. بادی سهمگین وزیدن گرفت که درختان را از ریشه می‌کند. حرارتی سوزان هوا را پر کرد. از میان ابرها، یک «اژدهای غول‌پیکر» با بال‌هایی به وسعت آسمان و پولک‌هایی به سختی الماس فرود آمد. زمین ترک برداشت.
شیرِ مغرور سر چرخاند، اما دیر شده بود. اژدها حتی فرصت نفس کشیدن به او نداد؛ با ضربه‌ای از دمِ فولادین‌اش شیر را به صخره کوبید و با پنجه‌های آتشین خود، او را در یک لحظه تکه‌تکه کرد.
در سکوت مرگبار پس از طوفان، تنها چیزی که در آن جنگل سوخته باقی مانده بود، اژدهایی بود که بر کوهی از لاشه‌ها ایستاده بود و دود از پوزه‌اش بیرون می‌زد. در این قلمرو، قانون جنگل ساده بود: همیشه شکارچی بزرگتری در کمین است.
