.از ز اسلام برون صحراییست
ما را به میا آن فضا سوداییست.
این شعرو مثل یک مانترا چند روز تکرار میکنم و از تکرار کردنش سیر نمیشم انگار هر بار یک آگاهی ؛ یک شهود به من القا میشه...
در رابط با اشعار مولانا همیشه این حسو داشتم اما الان در این موقعیت این شعر بیشتر از همیشه به دادم میرسه
انگار ویرانی ذهنم که در حد مرگ تلاش بر ساکت کردنش دارم رو آروم میکنه : مارا به میان آن فضا سوداییست
آن فضا........
