خداوند عاقبت کار براش اهمیت داره. نه چیزی که وسط کار بودی.
برای مدیر واقعی نباید by-product های میانی یا به قول خودمون خوشی های لحظه ای حین کار مهم باشه.
اگر کار خروجی مناسب نداشته باشه ، یا به قول خودمون در بلند مدت عاقبت به خیر محسوب نشه، آن کار ارزشمند محسوب نمی شود.
این معیار را باید در روابط انسانی هم مد نظر داشت.
آیا رابطه انسانی من با طرف مقابل در بلند مدت، اصلا خروجی داشته است یا خیر؟
آیا طرف مقابل فقط نقش یک سرگرم کننده و فریب دهنده برای من داشته است یا یک فداکار هم برای من بوده است؟