در سال 2013 پژوهشي توسط ناشر بين المللي گروه تیلور و فرانسیس به چاپ رسيد كه حاكي از تاثير مهم ترانه هاي شاد و گلچین آهنگ های پرطرفدار بر تغييرات مثبت خلق و خو در دراز مدت بود. با استناد به يافته هاي اين مطالعه، گروهي از شركت كنندگان كه تنها 12 دقيقه از زمان روزانه خود را صرف گوش دادن به موسيقي هاي شاد كرده بودند، نه تنها در مقايسه با گروه شاهد تمركز بالاتري را به ثبت رساندند، بلكه آمار افسردگي و اختلالات اضطرابي نيز در آنها پايين تر بود.

همچنین اساس پژوهشی جدید از مجله علوم اعصاب انسانی، افرادی که به موسیقی های غمگین گوش می دهند در مقایسه با آنهایی که انواع شادتر را انتخاب می کنند، بیشتر در معرض اضطراب افزایش یابنده و زود رنجی قرار خواهند داشت.
در این مطالعه سطح فعالیت عصبی هریک از شرکت کنندگان پس از پخش مدل های متفاوتی از موسیقی شامل غمگین، شاد و ترسناک سنجیده شد.
طبق اطلاعات سازمان جهانی بهداشت، سالانه بيش از 800 هزار مرگ در اثر خودكشي گزارش می شود كه اكثر قربانیان بین 15 الي 29 سال دارند.
علاوه بر اين، مطالعات متعدد كه توسط مجامع علمي متعبر از جمله انجمن روانشناسی آمریکا منتشر شده اند نشانگر نكته اي مهم هستند: نوجوانان به خصوص در مواقع پريشاني و ناراحتي، روزانه بیش از 2 ساعت موسيقي گوش مي كنند. از این رو هشدار داده می شود که اگر نوجوانی بیش از حد معمول با موسیقی سرگرم است، باید مورد توجه ویژه اطرافیانش قرار گیرد.
بر اساس پژوهشي از پاب مد، گوش دادن به موسيقي هاي غمگين به خصوص در مورد افراد مبتلا به افسردگي مي تواند وضعيت ذهني و حتي جسمي آنها را بدتر كند. گفتني است كه اين رابطه كاملا دو طرفه خواهد بود. بدين معنا كه افسردگي و گوش دادن به موسيقي هاي غمگين بر يكديگر اثر تشديد كننده دارند.
شواهد حاكي از آن هستند كه افراد افسرده با علائم باليني واضح، پاسخ هايي متفاوت از سايرين به موسيقي نشان مي دهند. به تازگي آزمايشي توسط کالج کنتیکت انجام و طي آن از شركت كنندگان خواسته شد كه يك قطعه شاد و يك قطعه غمگين از موسيقي هاي مورد علاقه خود را انتخاب كنند. در ادامه واكنش اشخاص به ترانه مورد نظر بررسي شد.
نتايج به دست آمده بدين صورت بودند: حالِ آن دسته از داوطلباني كه افسردگي داشتند و دچار عارضه اي به نام نشخوار ذهني بودند (تكرار افكار منفي)، پس از گوش دادن به ترانه غمگين رو به وخامت گذاشت.

مطالعه اي ديگر از مجله تحقيقات مصرف كننده نشان مي دهد كه صداهاي محيطي با شدت متوسط تا حدود 70 دسيبل (چيزي مانند قدرت صداي يك جارو برقي)، مي تواند باعث افزايش خلاقيت انسان شود. با اين حال گوش دادن به صداهاي بلندتر برعكس وضعيت قبل منجر به حواس پرتي و در نتيجه افت قابل توجه خلاقيت و نوآوري مي شود.