امروز مورخ۳/۲۸ بنده آخرین امتحانمو دادم!
خب معمولا آدما بعد آخرین امتحان خرداد رو ابران و تا یه مدت دیدی به زمین ندارن اما من اصلا این طور نشدم . یعنی نه اینکه خودم نخواما عواملی موجب شد حال خوبم تبدیل بشه به یه حال نه چندان دلپذیر...?
همون طور که تو این یاداشت خدمتتون عرض کردم بنده قصد کرده بودم با معدل بیست پایه ی دهم رو به پایان برسونم اما بی لیاقتی معلمان و چندی از عوامل داخلی موجب شد که به تنها شاگرد اول شدن نیز رضایت دهم اما در این میان دو حادثه ی زیر سبب شد رویای من فعلا روی هوا بماند?
خلاصه که به هزار بدبختی پاسخ سوالات را یافتیم و به امید پروردگار شروع به خواندن کردیم. به شخصه برای این امتحان به خصوص بیش از پانزده ساعت درس خواندم و آن مطالب پیچیده و به شدت مشابهی که از قضا به درستی تدریس نشده بود را با هزار و یک ترفند و سیاه کردن بخش عمده ای از یک سررسید فراگرفتم و با ایمان و تقوی و عمل صالح در جلسه ی امتحان حاضر شدم.


امتحان شامل دو نوع سوال بود نوعی سوالات بد و نوعی مضخرف و می دانید محتوای سوالات مضخرف چه بود؟همان قسمت هایی که دبیر محترممان حذف کرده بودند!
یعنی اگر بیست سوال که شامل چهل صفحه از چهل و پنج صفحه میشد را خوانده بودیم سوالات امتحان از آن پنج صفحه ی دیگر در آمده بود.??
و شما را دعوت به تصور دختری می کنم که پس از پانزده ساعت مطالعه ی مفید قرار است بیست نگیرد!(یعنی بنده)

*واقعا به من چه که تاخیر در ازدواج تعارض اجتماعیه
۲. عامل دوم اما مربوط به لحظاتی پس از امتحان بود بنده و رفیق شفیقم به اتفاق برگه ی امتحان را به مراقب تقدیم کردیم که ناگهان چشممان به جمال مراقب دیگر که از قضا یکی از دبیرانمان بود و به شخصه توقع بیستی بی قید و شرط از امتحان ایشان داشتم روشن شد . بنده می خواستم بدون توجه رد شوم اما رفیق شفیق گفت بیا کاری با ایشان دارم . سپس نزد دبیر محترم(ایشون واقعا محترمن)رفت و پرسید که چه خبر از نمره ی امتحان؟دبیر نیز با نگاهی عاقل اندر سفیه به هر دوی ما فرمودند:از شما توقع نداشتم! همین جمله برای خراب کردن آن جهان اجتماعی که شب گذشته با زور ساخته بودم بر فرق سرم کافی بود و بی توجه به حضور رفیق شفیق و دبیر،پله هارا دو تا یکی پیمودم و خود را به حیاط درندشت مدرسه رسانیدم.
و بنده که خود را حیران و سرگردان و رویاهای پس از تعطیلی را نقش بر آب میدیدم بی میل و غمگین دو،سه عدد عکس با رفقای شفیق گرفتم و به سوی خانه رهسپار شدم...

و این گونه بود که همه چیز دست به دست هم داد و شادی بعد از امتحان مارا نابود کرد...