بعد از مدت ها از احساس تلخ تنهایی خلاص شده بودم،شاید به خودم قبولونده بودم که خلاص شدم اما امروز دوباره همه چی برگشت سرجای خودش از دست تو دختر زبون دراز که منو برگردوندنی به قبل خودم...
فک کنم باید بپذیرم که اونقدر آدم متفاوتی هستم که تو هر جمعی یه تیکه ی بی قواره ام البته اگه به این فکر نکنم که اونقدر آدم بیخودیم که هیچ کس تمایلی به ارتباط با من نداره.

بعد مدت ها تو یه گروه اجتماعی خودمو جا کرده بودم،خودمو عضوی از این گروه حس می کردم هر چند عضو علل بدل،اکثرا می تونستم باهاشون صحبت کنم،بخندیم،گاهی اون دختر قد بلنده بگه بیا کنار ما بشین با زبون دراز کل کل کنیم و... حتی اگه زنگای تفریح هر کس می رفت سوی خودش،حتی اگه گاهی بی اجازه خودمو به حریمشون دعوت می کردم،امسال خیلی سعی کردم که حس تحمیل کردن خودم بهشون رو نداشته باشم،بگم اونا چنین حسی ندارن،اونا از من بدشون نمیاد،من جزئی از اونام اما شاید اشتباه کردم.شاید فقط نخواستن به روم بیارن که ناراحت نشم،شاید همشون پشت سرم میگن حدیث خیلی تنهاست گناه داره.نمی خوام اینطوری باشه.
یاد پارسال افتادم دختر قرمز پوشی که کلاس مارو دوست نداشت:(
مطمئنم هیچ وقت به من به چشم دلیلی برای موندن هر چند کوچیک نگاه نمی کرد اما حتما یکی از دلایلی شدم که عزم رفتنشو محکم تر کرد.

شاید اونم حق داشت من اصلا آدمی نیستم که تو روابط اجتماعی باهاش خوش بگذره،همیشه اضافه ام........
دارم به این فکر می کنم که شاید درس خوندن سپر دفاعی منه،سپری که از من دربرابر همشون محافظت کنه.من هنری ندارم جز درس خوندن،اگه درسم بد باشه میشم همون آدم پستی که هیچ حرفش برای کسی اهمیت نداره از اینی که هستم بدتر،درس خوندن به من ارزش میده هر چند این ارزشم خیلی بی ارزشه.
امروز خودمو بی اجازه به صندلی کنار دختر زبون دراز دعوت کردم،تو دلش هیچی نیست ولی زبونش تیزه،خیلی کل کل کردیم و بهم تیکه انداختیم یکیش خیلی دلمو شکست.بهش گفتم:طفلک فلانی چجوری تورو تحمل می کنه؟خدا بهش صبر بده🤲اونم گفت خداروشکر تو دوستی نداری که من از خدا براش طلب صبر کنم.خودمو به نشنیدن زدم و به دعا برای فلانی ادامه دادم اما بقیه ی دوستامون گفتن اوووو این "اوووو" یعنی حقیقت بدی رو بهش گفتی،یعنی همشون فک می کنن من دوستی ندارم...
من متعلق به این جمع نیستم،شاید از سر اجبار سعی می کنن دل منو به دست بیارن نمیدونم.اما باید برای این ماجرا اونقدر خودمو اذیت کنم که قانع بشم از فردا ولشون کنم.از فردا دیگه نرم دور و بر میزشون دیگه سعی نکنم سر صحبتو باز کنم.احساس تنهایی خیلی بهتر از آویزون بودنه.
واقعا چرا من اینقدر دوست نداشتنی ام؟هر چی فکر می کنم میبینم مدت هاست نتونستم با هیچ کس ارتباطی بسازم نه قلعه،نه خانم قرمز،نه خانم شماره کارت،نه نادیا نه هیچ کس دیگه...
اما عیب نداره تمام دنیا هم که باهام بد باشه اگه منفور ترین و رو مخ ترین آدم شهرم باشم بلاخره خدا دوسم داره.حتی اگه وصله ی اضافی باشم خدای مهربونم،خدایی که این همه نعمت داده دوستم داره:)اینم خواسته ی اونه مگه اون بدمو می خواد؟هزار تا چیز داده حالا چند تا هم نده،نباید ناسپاس باشم.
شکرت عزیز دردونه ی قلبم🌱
تو باش،هیچ کس هم نباشه باکی نیست...
یعنی باکی هست اما کمکم کن باکی نباشه میدونم که هیچ کس بهتر از تو نمیتونه کمکم کنه.🌾

پ.ن.نمیدونم کار درستیه منتشر کردن اینا یا نه؟نمی دونم راجع به من چه فکری می کنید...اما واقعا نیاز دارم حس کنم یه "انسان " حرفامو شنیده،حتی اگه هیچ واکنشی نباشه...