حیرتانگیزه نه؟
ناراحتکننده است!
خب درواقع داستان از جایی شروع شد که من یه موضوع خیلی جالب پیدا کردم و همراه با دوستم داشتیم روش کار میکردیم.
قرار شد موضوعمون به عنوان عنوان پایان نامه کارشناسی دوستم قرار بگیره اما دوتایی روش کار کنیم. چیزی که دکتر فـ قبول میکنه. منتها با این تفاوت که من این ترم نمیتونستم و البته نمیخواستم واحد مربوط بهش رو بردارم و واحد فقط مال دوستم بود. قبلا هم دانشجویانی اینکارو کرده بودم که پژوهششونو شروع کنن و بعدا درس رو بردارن. به هرحال درس عملیه و همه چی به استاد برمیگرده!
امروز جلسه اول بود که قرار شد دانشجویانی که پژوهش دارن برن دفتر استاد با انتظارات ایشون آشنا بشن.
من خیلی منتظر امروز بودم.
از چهارشنبه که قرار فیکس شده بود لحظه شماری میکردم برای جلسه اول و شروع پر قدرت کار.
اما همه چیز خراب شد.
استاد به من گفت فلانی تنها کار میکنه، خیلی جدی، خشم و رسمی. استادی که همیشه درحال شوخیه، استادی که من اینقدر احترام و ارادت براش قائل بودم و خودشم اینو میدونست. استادی که دیده بود چقدر من برای پروژههام زحمت میکشم.چقدر بیشتر از میانگین.
اما تقریبا منو از دفترش بیرون کرد.
در لحظه خروج به زور جلوی خودمو گرفتم که گریه نکنم. فقط رفتم یه جایی دور از چشم بقیه و اونجا اجازه دادم اشکام بریزه.
میتونست محترمانه به من بگه که اینطوری کار کردن رو مناسب نمیدونه اما جلوی بقیه بچهها اونکارو کرد. حتی جواب سلامم خیلی سرسری داد.
سنگینی این ماجرا از یه طرف و از طرف دیگه چیزی که دوستم گفت.
موضوع مد نظر من رو مناسب نمیدونه و نتونسته باهاش ارتباط برقرار کنه.
اون لحظه نه اما الان...
فروریختم
موضوعی که چند ماه باهاش رویا پردازی کردم، به هزار نفر ایمیل زدم. رفتم دفتر این و اون. منت کشیدم.
هیچکس کنارم نموند
نه هم تیمی ای دارم
نه استادی
نه هیچی
دو روز پیش توی جشن تولد گروهی من آرزو کردم امسال این پروژه به ثمر برسه و کمتر از دو روز بعد به مرز فروپاشی رسید.
واقعا خسته و ناامیدم
نیاز به همدلی دارم.
ویرگول عکسی که گذاشتمو آپلود نمیکنه و اصلا حوصله سر و کله زدن باهاشو ندارم.
هعی