این مقاله فاقد ارزش علمی است و صرفا نظرات بی سر و ته من در زمینه ی بی سر و ته تر نوجوانی است.توصیه می کنم نخونید چون نه جذابیت خاصی داره نه بار معنایی خاصی.
چند ساله وارد نوجوانی شدم و با افکار و شرایط این دوره آشنایی پیدا کردم البته از اونجایی که خودم هنوز درون این برهه ی عجیب قرار دارم نمیتونم خیلی اظهار نظر کنم.
در حالت کلی مسائلی رو بین هم سن و سالان خودم دیدم که خودم تجربه شون نکردم.مثلا خیلیا تو این سن خفن بودنو توی این میدونن که به کسی محل ندن و دیگرانو ضایع کنن.خیلیا روی ظاهرشون زیادی حساس میشن خیلیا مغرور میشن،خیلیا عصبی،گاهی بی ادبی و فحاشی تبدیل به ارزش میشه و...
تو این سن سوالات زیادی برای ما به وجود میاد که از جنس فلسفه هستن سوالاتی که اغلب کسی در دسترس نیست که بهشون جواب بده و برای پیدا کردن جواب باید خیلی زحمت کشید.
بعضیا حوصله ندارن زحمت بکشن و خیلی زود از فکر این سوالا میان بیرون و درگیر روزمرگی های بیهوده میشن بعضیا تو شک بزرگ میمونن و کم کم نسبت به همه چی بی اعتقاد میشن و با وجود رسانه ی پر قدرت غربی به شدت سکولار میشن(بدون دلیل) و گروهی میرن دنبال جواب و با دلیل یا سکولار میشن یا عقایدی در چارچوب فرهنگ اسلامی ایرانی پیدا میکنن.
یه عده عصبی میشن و به زمین و زمان ایراد میگیرن مصداق سوسن خانم که از خواب پامیشه.همش به والدین غر میزنن از درک نشدن عصبی میشن نمیتونن منظورشونو درست بیان کنن یه چیزی می خوان که نمی دونن چیه و کار به جاهای باریک میکشه.اکثر اوقات کار به ناسزا گویی میکشه و وای اگه یه نوجوان واقعا و با دلیل ملموس عصبی بشه و وای تر اگه بین چند تاشون دعوا بشه.در این جور شرایط فقط باید گوشاتونو بگیرید و فرار کنید.
اکثرمون در اون شرایط نمیتونیم خودمونو جای طرف مقابل بزاریم حتی به حرفاش و دلایلش گوش نمیدیم و بعد دعوا هم کینه به دل میگیریم اما شاید اگه این ماجرا رو از زبون کس دیگه بشنویم اتفاقا به طرف مقابل حق بدیم.
من همیشه سعی کردم خودمو از این مقوله دور نگه دارم که البته در حیطه ی خانواده خیلی موفق نبودم اما در ارتباطم با سایر اشخاص متوجه شدم که اغلب چیزی که باعث ناراحتی من شده واقعا تقصیر طرف مقابل نبوده.
با یکم فکر کردن به طرف مقابلم حق دادم که چنین واکنشی نشون بده البته گاهی هم اصلا نفهمیدم با چه منطقی دارن حرف میزنن.
بگذریم....
چیزی که واقعا بهش اعتقاد پیدا کردم اینه:خیلی وقتا خیلیا اشتباه می کنن و گاهی اوقات به اشتباهشون پی میبرن اما از اطرافیان اونقدر بهشون فشار میاد و سرزنش میشن که یا دست به لجبازی میزنن یا صورت مسئله رو پاک میکنن چون کسی فرصت نمیده پشیمون بشن.
بعضی وقتا تقصیر بزرگترا هم هست اگه یه نوجوان اشتباهی بکنه بدترین راه ممکن دعوا و سرزنشه.اگه بابت کارش با لحن بدی سرزنشش کنید احتمال اینکه پس به اشتباهش ببره رو از 30 درصد به دو درصد رسوندید اون دو درصدم آدمای خیلی رشد کرده ای باید باشن.
بیاید واقعا فکر کنیم که هدفمون از سرزنش چیه؟می خوایم شرمنده بشه؟تحقیر بشه؟یا می خوایم منصفانه به کارش فکر کنه؟
برای هدف اخر مطمئنم لحن خوب بیشتر جواب میده به چشمم دیدم که سر لجباز ترین نوجوونای اطراف خیلی راحت با پنبه ی لحن خوب و صد البته منطق بریده شده:))
و اما بعد...
یه عارضه ی دیگه از بین رفتن عفت کلامه.
نمی دونم چرا این روزا اینقدر فحاشی به ارزش تبدیل شده؟چرا وقتی می خوان بهم محبت کنن فحش میدن به دوستشون میگن سگ و این اوج محبته:/
چرا از به زبون آوردن یسری الفاظ خجالت نمیکشن؟
چرا موقع عصبانیت دیگه تمام کلماتی که تو ذهنشون وجود داره از فحش ناموسی تا تخریب و تحقیرای به اصطلاح شاخو به زبون میارن؟
چرا به کسی که اینطوری نیست به چشم یه امل نگاه می کنن؟
چی شد که اینقدر از نسلای قبل خودمون فاصله گرفتیم و دیگه هیچ خط قرمزی نداریم؟
من یه شب کنار دوستی خوابیدم که خیلی عادی داشت حرف میزد و تو حرفاش اونقدر از الفاظ رکیک استفاده کرد که نوشتنش بماند حتی فکر کردن بهش عرق شرمو جاری می کنه.
و اخرین چیز اینه
80 درصد نوجوانان امروز عقلشون به چشمشونه.
راحت طلب و بی مسئولیت هستن.
اینکه یک دبیر بی سوادو به دبیر خوبی که وقت استراحت نمیده ترجیح میدن.
اینکه سر کلاس مدام صحبت می کنن و به حق هم احترام نمیزارن.
اینکه یه مرد عصبی پرخاشگر فحاش رو به عنوان دبیر رو چشمشون میزارن و دبیری که درست درسشو میده و حاشیه ای نداره رو دوست ندارن.
تقلب میکنن و عاشق دبیری هستن که فرصت تقلبو فراهم میکنه.
به ادمای مسئولیت پذیر میگن جوگیر
به بزرگترشون هیچ احترامی نمیزارن و حتی لفظ خانم رو قبل اسم دبیراشون نمیزارن.
تو این جو اگه یه نفر به اخلاقیات متعهد باشه به عقب موندگی متهم میشه و جدی گرفته نمیشه.
واقعا داریم روبه زوال میریم ما داریم به کجا میریم؟
و به نظر شما سالم ترین ادمی که وارد این جو بشه بازم میتونه سالم بیرون بیاد؟به نظرم خیلی باید قوی باشه خیلی خیلی خیلی زیاد....
