شاید هیچ...

مادر عصبی شد سیلی محکمی بر گونه ی پسر زد

پسر از خجالت آب شد محو شد با دریاچه ای که در آن افتاده بود یکی شد

کمی گذشت ...

مادرش دلش گرفت،دست نوازشی بر سر پسرش کشید،او را به آغوش خود فراخواند...

پسرک بلند شد،بالا رفت،بالا تر آنقدر بالا که هم قد مادر شد.

اما مادر دور شده بود آنقدر دور که از پشت کوه ها دیگر نمی شد او را یافت.

پسرک خواست بگرید که چشمش به جسم لاغر پدر افتاد.

باز کمی از سرمایه ی مادر را برداشته بود و آنقدر دویده بود که از زیر سایه ی مادر بیرون آمده بود.

باز هم حیاط خانه را پر از گل کرده بود.

مو های پدر همیشه از جاذبه ی مادر سفید بود،مو های طلایی مادر همیشه پر شکوه.

همه فکر می کردند مادر پدر را پیر کرده است.

کسی خبر نداشت مادر می سوزد که غنچه بروید،که پدر شب ها دیده شود که پسر راه و رسم باریدن بیاموزد.

لبخند مادر زمین را گرم می کرد.لبخند پدر عشق را...

کسی می داند که چقدر سخت است پدری چون ماه و مادری چون خورشید داشته باشی؟

راستی به نظر شما فرزندشان ابر خواهد بارید؟!