همه ی ما انسان ها سه بار متولد میشویم.نخستین بار هنگامی که در شکم مادر جان میگیریم و نام جنین را بر ما می گذارند؛بار دوم هنگامی که در این دنیا متولد می شویم و نوزاد یا انسان می نامندمان و آخرین بار هنگامی که با عنوان روح وارد جهان برزخ و آخرت می شویم ولادت ما است.

در دو دوره ی اول و آخر زندگی مان عملا کاری از دستمان ساخته نیست و یا زندگیمان به اعمال فردی دیگر(مادر)وابسته است و یا آنچه در زندگی پیشین کاشته ایم را درو می کنیم.
مزرع سبز فلک دیدم و داس مَه نو
یادم از کشته ی خویش آمد و هنگام درو
پس مهم ترین دوره ی زندگی ما عمری است که در این عالم بر ما می گذرد و مدتش نه چندان کوتاه است!
شاید به همین علت باشد که ما هر ساله سالگرد ولادت خود را با شادی جشن می گیریم و برای شیرینی عمری که باقی است کیک می خوریم اما شمع...

هنگام تولد هر کس به اندازه ی سن خود شمعی را خاموش می کند و این شمع ها نماد سال هایی است که در جهان فانی زیسته ایم.این سال ها چون شمعی خاموش شده اند و هرگز به زندگی ما باز نخواهند گشت.
روز تولد سالگرد روزی است که یک سال،سیصد و شصت و پنج روز،هشت هزار و هفتصد و شصت دقیقه از دقایقی که هرگز باز نخواهند گشت را از دست داده ایم آیا براستی آنچنان زیبا زیسته ای که به گذشتن این دقایق افتخار می کنی؟

اگر من قرار بود برای این چنین روزی نامی مشخص کنم آنرا سالگرد وداع مینامیدم.وداع با لحظات زشت و زیبا،وداع با فرصت هایی که هر یک می توانست تو را به گنجی شگفت انگیز برساند،وداع با...
روز تولد هر شخص زمانی است که باید بنشیند و اندر احوالات و اقدامات سالی که گذشت بیاندیشد. براستی در جهان راستین از گذر این سال خرسند خواهد بود و نزد خداوند رحمان سربلند است؟ یا...
اگر پاسخ سوال فوق چیزی بجز بله باشد باید به جای جشن و پای کوبی خون گریست و تولد را تسلیت گفت...