یکی از دوستام از اون دخترایی بود که همیشه می خندید،می خندوند،همیشه داوطلب کارای مختلف و پرورشی و برای دور همیا برنامه ریزی می کرد درکل اسوه ی فعالیت بود این بشر!استوریاشو میدیدی تا صبح میخندیدی و خلاصه از همون آدمای باحال بود!
چرا میگم بود؟
چون دیگه نیست?امسال عید فطر بود که باباش به رحمت خدا رفت.?
و چه اندوهی بود روی قلبم شنیدن این خبر من همسن اونم و بابام....
اصلا نمی خوام بهش فکر کنم?اول این پست می خواستم بنویسم تصور کنید باباتون دیگه نیست اما اون قدر سنگینی این غمو حس کردم که نخواستم شمارو هم باهاش روبه رو کنم حتی فکر کردن بهش حالمو خراب کرد.
همیشه از بچه ها یه سوال تکراری میپرسیم"مامانتو بیشتر دوست داری یا بابات؟" اکثر بچه ها یا همون اول یا بعد از یکم اصرار بلاخره یکی رو انتخاب می کنن و ۹۰% مواقع اون انتخاب مامانه!
بابا ها همین قدر مظلومن،زحمت میکشن اما هیچ وقت تو دید نیستن ما نمیبینیمشون و تازه زمانی میفهمیم گهر نابی که همیشه پشت و پناهمون بوده دیگه نیست .
برای یه دختر فرقی نداره که ده تا عمو و هشت تا دایی و دو تا پدر بزرگ و چهار تا داداش بزرگ داشته باشه یا نه اگه بابا داشت پشتت به کوه گرمه اما اگه نداشت...
