
در میان پرتوهای گرم و مهربان خورشید و همهمهٔ زائران، گنبد طلاییاش همچون جواهری بهشتی میدرخشید؛ گویی تکهای از آسمان بر زمین نشسته بود تا نگاههای خسته را به سوی خود فرا بخواند.
جوششی از عشق، سراسر اعماق روحم را در بر گرفته بود. به هر سو از حرم بیانتهای حضرت عشق که مینگریستم، جلوهای از معرفت و نشانی از سعادت مییافتم. آنجا گویی نقطهٔ پیوند زمین و آسمان بود؛ جایی میان جهان مادی و عالم معنا. انگار این گنبد طلایی، واسطهای بود میان روحهای عاشقی که در کالبد خاکی خویش گرفتار بودند و جهانی که سراسر از نور الهی روشنی میگرفت.
هر بار که قدم به صحن این آقای نجاتبخش میگذاشتم، از خویشتن خویش فاصله میگرفتم و در کوچهپسکوچههای عالم معنا قدم میزدم؛ گویی هیاهوی جهان در پس دیوارهای خاموش حرم محو میشد و تنها صدای تپش قلبی باقی میماند که به شوق وصال میتپید؛ همراه با نگاههایی از جنس اشک و خستگی.
اما بهراستی، اینجا کجاست؟ کدام نقطه از این جهان مادی، چنین کششی از جنس عشق دارد؟ کجاست آن آستانی که انسان، اگر پیوندی از سر صدق و معرفت با آن برقرار کند، دلسپردهاش میشود و در برابر عظمتش زانو میزند و سر بندگی فرود میآورد؟
خداوندا! تو از جنس نوری و فرستادگانت از جنس عشق؛ و من، انسانی خاکی و فانی، میان این دو جهان سرگردانم؛ میان دنیایی که گاه چیزی جز سراب نیست و جهانی از معنا که روحم در جستوجوی آن، لحظهای آرام نمیگیرد.
و در این میان، این حرم مطهر و آن گنبد طلایی، برای من نشانی از پیوند زمین و آسماناند؛ پناهی در تلاطم بیپایان زندگی و دریچهای رو به حقیقت. گویی در پس این شکوه، رازی نهفته است که دل را به امیدی فراتر از جهان خاکی پیوند میدهد؛ امیدی به روزهایی درخشان، امید رسیدن به حقیقت و واقعیت، و امید دیدار هستیبخشِ بیانتهای سعادت.
ای امام عزیز، ای ضامن آهو! ای پناه دلهای خسته و امید درماندگان! به عظمت توحید قسم که وجود حرمت در تلاطم بیحد زندگی، برای این دل سرگشته، راه نجات و روزنهای به سوی حقیقت است.
ای امام رئوف! این بندهٔ سراسر خطا را از یاد مبر. دست این عاشق خسته را رها مکن و در سلسلهٔ نور و محبت خویش، جایی برای این دل سوخته باقی بگذار؛ باشد که در میان این همه غبار و تیرگی، ذرهای کوچک از مهر تو، راهش را به سوی روشنایی واقعی بیابد. ❤️