
بر من بتاب!
کسی که میدانم در الفبای جهان پرتو هایت زلال تر از رخ آب است،
و سکوتِ ماه
در تو یافت میشود !
بیا مرا به باغِ یاسمن هایت ببر
چتر های افتابی ات را به دستانِ رگ به رگ شده ام بسپار؛
که من صادقانه خاک میشوم*
و با اشک چشم هایم
درختانِ افرایت را آبیاری میکنم.
تماشایم کن!
که با فلامینگوهای مهاجر از رتلِ تلاوتِ اوایت گذر میکنم و
در جهانی فراسوی خیال
با ذهن های خیال باف هم قدم میشوم؛
فقط، ای گندمزار های جوان!
نشانیِ پیچک های گره خورده به گیسوی مهتاب را به من میدهید؟
شاید توانستم پیاده
از همین جا که آلوده به جنگل انتظار است،
تا زحل
سفر کنم!
ای ساکنانِ ناشناخته و غریب ؛
برایت از حنجره ی ناهید، ستاره ای دنبال دار که دنبالِ اش کمندِ نورانیِ خورشید است را به یادگار می اورم تا برای بازگشت بتوانم با پرندگانِ وحشیِ کهکشان راهی شوم .
فقط دوست من!
آیا بازگشتی در کار خواهد بود زمانی که جاودان شدن را در خود بیابی؟ . ..
شرافتمندانه ، برای مردمک های مغمومِ این ثانیه ها:)