
من از نرگسی های مست آگین چشم هایت ،
درگاه وجود زندگی را یافتم
و به آیینه ها که تصویر تو را
روی دریاچه ی عشق انعکاس میکنند
ایمان اوردم .
یافتنت!
غمِ مغمویه اشک را گرفت
و زلالیه مژه های کمند مهتاب را
که بر کلمات رنگ دیگری
از احساس زمین به ابر داشتند تغییر داد .
و تمامِ پرتره های شبنم
از روی سپیدت شرمگین هستند
،که نکند ناخواگاه ضمیر نامتصلی بگشاید دروازه ی خیرگی را
به ان بلوطی که در وجود داری .
و من بار دیگر به خواب خواهم رفت
و تو را
ای یاس نهفته
در آغوش خواهم کشید
_توت فرنگی:)