
نسیم از ترانه ی وجودت
شعر های عاشقانه می سراید
و در کوهستان
در پژواک صخره های سنگی
فریاد میزند
اسمان رنگ آبیِ نیلی اش را
در پرتو های مهتاب جا میگذارد
زمانی که
اوازه حنجره ات
به گوشش برمیخورد
ماسه ها از شتاب نور خورشید
داغ میشوند
و گیاهانِ روییده در خود را
برای نزاکت کلمات
بخار میکنند
خوبِ من؛
جنایت از این بزرگ تر
که همه ی این ها
زنجیره ی جرم خواستنِ تو باشد...