امیدم را
در میانِ غیرت اُلفت عشق
به تو
گم میکنم
تا به تیغِ الوده شده به نامت
از این خیال محال
گذر کنم
و حُسن نخل های جنوب
که شَجرِ نسلِ طوفان عالم را دارد
به پایت قیام کنند
قدَمت روح بهار را
در چله ی زمستان، بر عرق سردِ تب نبودنت
احیا میکند
و انتظار در راستای امدنت
چتر بر سر میگیرد
که ناله سر دهد
آمده ای ، کبوتر گُم گشته از دیار
_توت فرنگی:)