ماریانا.
همیشه ناباورانه به رهگذر ها نگاه میکنم،ناتوان شده ام.
در این هستی بیکران همکلامی ندارم تا ان همه حرف که ب کلمه تبدیل نشده را با او در میان بگذارم.
هفت میلیارد ادم!
دریغ از تعلق حتی یک نفر به من.
دلم میخواهد یک نامه با عنوان :
سلام به هر جفت چشمی که این کلمات پارسی را که برخواسته از ذهن من است میخواند.
غرض از مزاحمت این بوده که حرف ها در سینه ام سنگینی میکند و من که از جد و نسل وراج های تاریخ هستم پیش هر موجودی دهان باز میکنم و هی حرف میزنم و میزنم و میزنم و تهشم عناوین و القابی همانند : خیال باف بد عنق عجیب و غریب و دیوانه ی وراج و کلام گو خل و چل نصیبم میشود.
اما اگر به گفت و گو با من درست مثه یک دوست مایل هستید به ماریانا بگویید.
(حداقل برایم دو کلمه بنویسید به دستم میرسد،)
و خلاصه این است که توان دلبری کردن از مردم راهم ندارم.
شاید نیش خندی بزنی و زیر زبان بغری و بگویی بی عرضه...
درست میگیویی.
اما ماری جان،این متن ک نوشته ام موثق نیس،ب گمانم من زیادی ناپایدار و غیرقابل ماندنم.
اینجور مواقع سرم گیج میرود و به تمام ادم های زندگی ام فکر میکنم،ریز یا درشت،کوچک و نادیدنی...تمامش!
تعدادشان انگشت شمار است.
آه...
